مادرررررررررررررررررررررر...

مادر جان!

یک سال از رفتن و نبودنت گذشت .

رفتن و نبودنی که هیچگاه باورش نکردیم.

برق نگاهت و شیرینیِ کلامت همیشه با ما بود و یاد لبخند دل انگیزت همچون نسیمی از کوچه پس کوچه های ذهن ما می گذشت و قلب داغدارمان را تسلَی می داد.

مادر جان!

به طراوتت قسم که شبی را بی یاد تو سحر نکردیم و هیچ روزمان بی امید به نگاه مهربانت آغاز نشد.

اگرچه خانه بی تو بود اما عطر وجود نازنینت در مشامِ روح و جانمان می پیچید و تمام وجودمان را آکنده از محبت تو می کرد .

هر شب که آسمان را نگاه کردیم و چه طولانی نگاه کردیم در بزم شبانه ی ستاره ها ، مهمان چشمانِ پُر فروغت بودیم و چه بزم با شکوهی بود وقتی که قطره های بارانِ محبتت از چشمانِ غمگینمان می چکید .

آسمانِ خواب و رویاهایمان را سرشار از حضور شیرینت کردی و با ما مثل همیشه حرف زدی و ما هم در خلوتِ غمگنانه ی اندیشه هایمان هر روز و هر شب ، خاطراتت را مرور کردیم.

یک سال گذشت اما تو نمُرده ای و سالها خواهد گذشت اما تو نخواهی مُرد . زیرا مادر هرگز نمی میرد .

مادر جان!

در این دنیای تو در توی دشوار، چشمان اشکبار و دلهای بی قرارمان را دریاب و در این وانفسای روزگار ، نگاه مهربانت را از ما مگیر...

سقا خونه...